Zwitserland

Het verlof komt er pas aan en het mijne is al voorbij. Ik ben pas terug uit Zwitserland. Samen met Chris en Pol heb ik vijf dagen door Zwitserland gezworven en daarbij een overzicht gekregen van wat er daar allemaal te zien is.

Onze eerste stop was bij het binnen komen van het spoorweg paradijs: Basel. Deze tempel van spoorbedrijvigheid kan je gewoon niet voorbij. Voor een leek als ik is dat inderdaad een openbaring. Je weet niet waar eerst kijken. Gans het gamma van rollend materiaal dat Zwitserland rijk is passeert er de revue. Het is een grensstation, dat betekend dat je er ook buitenlans materiaal kan bewonderen. De Fransen komen er met hun 15.000 reeks die er bij voorbeeld de Veauban brengt en de 25.500 (vierkante kast) die er met een regelmaat een goederentrien door sleept. Verder vermelden we de Duitse ICE en soms ook nog een 101 en een 141 met reizigersmateriaal.

Met een beetje plannen en vooral een zware voet (in Frankrijk) geraakten we die zelfde avond nog in Filisur. En ja de verhalen zijn waar: de drie klokken die aangeven van waar de treinen komen, de handbediende draaischijf en de houten loodsen zijn er nog steeds. Maar het geheel werd wat ontsierd door het aan de gang zijn van werken. Men bouwt er een onderdoorgang waardoor het sporenplan aangepast was en je onmogelijk mooie beelden kon maken. Er staan steeds van die oranje afsluitingen in de weg.

Dag twee vangt aan met een wandeling naar het Landwasserviaduct. Na 25 min. Wandelen zie je de brug op hoge poten. Echt de moeite waard. Nu verder naar Disentis. Dit WAS een mooi station maar ze hebben er een ongelooflijke overkapping achter gezet en het beeld is daardoor mooi verknoeid. We gaan door richting Andermat, hier stopt de Glacier express om zijn lading spleetogen af te zetten. Die nemen hier de bus naar Interlaken. Wij gaan nog even verder naar Göschenen. Hier duiken de treinen de Gotthardtunnel in. We vonden een hotel in Wassen, bekend om zijn carrousels.

Dag drie: eerst de berg op om een paar mooie beelden te schieten van de treinen die zich als een slang door het landschap werken. Mooi is het hier. Ik denk dat hier goede modelbouwers aan het werk geweest zijn. Tot onze verbazing zien we hier de treinen defileren zowel op normaalspoor als op tegenspoor. Dat moet daar ook een heksenketel zijn in de verkeersleiding. Terug de berg af, en we keren even op onze passen terug. Via Andermatt volgen we de FO naar Brig.

Onderweg stoppen aan de Rhonegletscher, hier was het flink koud en blies er een nijdige wind. Verder door moesten we aan de kant om de Ronde van Zwitserland door te laten. Veel moto’s, heel veel auto’s en daartussen een handvol renners. Die waren in een flits voorbij. Gelukkig reed er vooraan een omroeper om te melden dat de ronde in aantocht was of we hadden nog geen renners gezien.

Volgende overnachting in Brig. Hier komen zowel de treinen van de SBB uit het Rhonedal als de BLS-treinen van de Lötschberg binnen. Voor het station kan je de trein op naar Zermatt of naar Disentis. Nu is dat met de Materhorn – Gotthardbahn. Ja, zo heet de nieuwe maatschappij die de BVS en de FO verenigt.

Dag vier: we gaan op zoek naar het Bistallviaduct. Met de trein naar Hotenn en van daar een drie uur durende wandeling naar Ausserberg. Sportief zoals we zijn hebben we de stop in de herberg niet vergeten. Even verder nog en daar is de brug. Indrukwekkend mooi. Over die diepe kloof en met de Ambrochio die er over dendert. We hebben hem wel gezien maar waren niet op de juiste plaats om te filmen of goede foto’s te maken.

Net voor we in Ausserberg aankomen zien we de regionale trein voorbij komen, pech gehad dus. Nu moeten we twee uren wachten om naar beneden te kunnen. Dus nemen we de volgende trein terug naar boven tot Goppenstein en daar stoppen nog andere treinen. We nemen de Lötschbergexpress en zijn dan een uur vroeger beneden. We hebben geen geluk. Nu we hier een trein nemen is die toch wel samen gesteld uit DB-materiaal zeker. Dat valt echt tegen. Nu verder naar Interlaken. Hier duiken de spleet-ogen weer op, ook horen we veel Amerikaans praten. Wij storen er ons niet aan en genieten van het moois dat Interlaken-Oost ons te bieden heeft.

Na een nachtje knorren, en volgens Pol en Chris ben ik daar een expert in, keren we terug naar België. Niet in een ruk natuurlijk. Eerste stop is het “Kibristation” van Därliger, daarna komt Spiez aan de beurt en tot slot een stop in de bocht van Burgdorf. Hier zien we de Vauban nog eens voorbij komen. Dat was de kers op de taart. Voor mij een heel mooi reis met uitstekend weer en in goed gezelschap. Het enige minpunt van de reis waren de hoge prijzen voor het noodzakelijke eten, maar voor de rest was alles perfect. Voor Zwitserland kenners niets bijzonder zal je zeggen, maar voor iemand die daar met een L op de rug rond loopt een waar festijn. Tot zover mijn minitrip naar de bergen van Zwitserland.